Ωραίος άνθρωπος ο κυρ Παντελής του Τζαβέλα. Οικογενειάρχης, έντιμος, με τη δουλειά του. Τον χαιρέτησα σήμερα στην πολυκατοικία, τον χαιρέτησα και στο ταξί, τον χαιρέτησα και στο σούπερ μάρκετ.

Η ψιλή πρέζα της οικογένειας και της δουλειάς, μια ασφαλής νοηματοδότητηση, ένα ωραίο πλαίσιο ετοιματζίδικο χωρίς σκέψη, που μας κρατάει καλά. Δεύτερη κατά σειρά πρέζα: το σχολείο για το σχολείο, οι σπουδές για τις σπουδές, οι σχολές για τις σχολές.

Κι εκεί το έτοιμο κοινωνικό νόημα, ο στείρος σκοπός.

Γιατί αλήθεια η αντιγραφή χρειάζεται ωραία γράμματα και γιατί αλήθεια φιλόσοφος υπήρξε μόνο ο Πλάτωνας;

κυρ Παντελής

The mechanised world – Francis Picabia

Και ύστερα ανακαλύπτεις ότι πρέπει να «κόψεις» απ’ όλα αυτά. Η πράξη που σε πονάει. Κι εδώ δεν αναφέρομαι απαραίτητα σε πράξεις κινηματικές, αλλά προσωπικές. Η δράση πια είναι η σκέψη.

Βλέπεις ότι η καλή οικογένεια, το καλό επάγγελμα, η καλή σπουδή, ο καλός κύκλος δεν σε κράτησε.

Και πήγες ένα βράδυ σινεμά, και διάβασες ένα ποίημα που δεν σου άρεσε πολύ και όταν το ξαναθυμήθηκες άρχισες να τσαλακώνεσαι. Και είδες ότι ο σύζυγος δεν κάνει την αγάπη, και ότι τα παιδιά δεν έφεραν την απόλυτη ευτυχία. Και όλη αυτή η ησυχία δεν είναι χαρά.

Και ίσως μετά από όλα αυτά ήρθε ο έρωτας, το πιο επαναστατικό.

Κι όταν δεν ήσουν πια ναρκωμένος είδες πόσο άρχισε ξαφνικά να πονάει, μα αυτό ήταν το πιο καλό. Και ξαναπήγες σινεμά και κάθισες ανάμεσα σ’ ένα σωρό κυρίους Παντελίδες που η «παντέλειά» τους, τους έκανε γραφικούς. Και χαιρόσουν που δεν πλήττεσαι πια απ’ την «παντέλεια», και άρχισες να κάνεις τα πράγματα με τον τρόπο σου. Και σου άρεσε κι ο Πλάτωνας, αλλά πιο πολύ ο Καμύ.

Και μαζί χαιρόσουν με τους πίνακες του Ντα Βίντσι, αλλά λάτρεψες τον Πικαμπιά. Κι έτσι άρχισες να έχεις όνομα, να μην είσαι πια Παντελής, ν’ αγαπάς με τον τρόπο σου, να σπουδάζεις, να γράφεις, να καλλιεργείς, να χορεύεις, να σκέφτεσαι υποκειμενικά.

Κι αυτό το κόψιμο, το πιο οδυνηρό, σε ελευθέρωσε.

κυρ Παντελής

Idylle (Idyll), 1925-1927 – Francis Picabia

Σχόλια